Skip to content

Συμφωνία αρ. 1 (Τάσος Λειβαδίτης)

by στο 24/04/2010

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς
το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.
Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων
την πικρή θέληση να ζήσουν!

Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…

…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες…

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…

[Απόσπάσματα]

Αρχείο ήχου: Συμφωνία αρ.1 mp3 4,8mb

Advertisements
10 Σχόλια
  1. Τι γραπτό! Τι ποιητής!

  2. Aξεπέραστος!

    «Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
    που βρίσκουν μια θέση
    στη ζωή των άλλων.»

    «Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
    μπροστά στο θάνατο
    ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…»

    Ποιήματα που μιλάνε στη ψυχή..

  3. Γιόλα Αργυροπούλου - Παπαδοπούλου permalink

    Από τη «Συμφωνία, αριθ. 1»:
    «Γιατί δεν είναι άλλος δρόμος, άλλο χέρι, άλλο όνομα, άλλη
    σημαία, άλλη καρδιά, άλλο άστρο, άλλη δικαιοσύνη –
    απ’ τη ζωή».
    Ένας ύμνος της ζωής γραμμένος με είκοσι λέξεις! Ένας ύμνος που – αιώνες τώρα – εκφράζεται ακατάπαυστα από τα πουλιά, τα κύματα, τα χρώματα του πρωινού και του δειλινού, τ’ αστέρια και τα ροδοπέταλα… Ένας ύμνος που τραγουδιέται από το κλάμα του νεογέννητου, τα φιλημένα χείλη των εφήβων, το αίσθημα ελευθερίας των φυλακισμένων, τη σοφία των γερόντων… Ένας ύμνος που κραυγάζει η σιωπή της ανθρώπινης ψυχής…

  4. Ειρήνη Βελέτζα permalink

    Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
    μια θέση
    στη ζωή των άλλων.
    Ή
    ένα θάνατο
    για τη ζωή των άλλων

  5. ΚΩΣΤΑΣ permalink

    μεστή ποίηση σαν μια συζήτηση φυσική και αυθόρμητη μεταξύ ανθρώπων..

  6. γιαννοπουλου ζωη permalink

    γιατι δεν μπορεισ να πεισ,υ π α ρ χ ω,εαν δεν διαπερνα στο σωμα σου η σκια του…εαν δεν μενουν σε οτι ακουμπουν τα δαχτυλα σου,το δικο του αποτυπωμα…

Trackbacks & Pingbacks

  1. bibliotheque » Τόσο απλά
  2. Συμφωνία αρ. 1 (Τάσος Λειβαδίτης) | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: